Historia domu
Historia Domu Míčy
Dom nosi imię kompozytora Františka Antonína Míčy (1694–1744), który działał w Jaroměřicach w służbie hrabiego Questenberga.
Dom starszy, niż się wydaje
Na pierwszy rzut oka Dom Míčy wygląda jak klasycystyczna kamienica z XIX wieku — i tak długo postrzegali go historycy. Badania budowlano-historyczne z lat 2019–2020 ujawniły jednak znacznie starszy rdzeń ukryty w murach: gotyckie mury z czasów powstania miasta (XIII–XIV wiek), w XVI wieku renesansowo rozbudowane i podwyższone o piętro.
Z renesansu pochodzą sklepione piwnice pod domem oraz fragmenty fasady sgraffito, które odsłonięto pod tynkiem. Zachowały się także pozostałości czarnej kuchni i wyjątkowo cenna późnobarokowa mansardowa więźba dachowa. Dom niesie w sobie sześć stuleci — przez które dosłownie przechodzisz podczas pobytu.
Hrabia Questenberg i barokowe Jaroměřice
Ród Questenbergów — przede wszystkim hrabia Jan Adam von Questenberg — uczynił XVIII-wieczne Jaroměřice kwitnącym centrum kultury barokowej, z muzyką i operą na europejskim poziomie.
To tutaj działał František Antonín Míča — kapelmistrz i tenor dworu hrabiego. Jest autorem opery „O pochodzeniu Jaroměřic na Morawach” (1730), słynnej jako pierwsza w historii opera śpiewana po czesku. Míča był właścicielem domu, a hrabia, u którego cieszył się wielką przychylnością, przyczynił się także do jego przebudowy. Dom nosi imię kompozytora, a nasze apartamenty — nazwisko rodu hrabiowskiego.
Od nacjonalizacji do odnowy
XX wiek był dla domu ciężki. Za komunizmu został znacjonalizowany, a pierwotni właściciele musieli odejść; ojciec rodziny spędził dziesięć lat w więzieniu na podstawie sfingowanego procesu. Po dziesięcioleciach w rękach publicznych dom popadał w ruinę.
W zaniedbanym stanie wrócił ostatecznie do potomków pierwotnych właścicieli. Dziś przechodzi stopniową, wrażliwą renowację, która zachowuje zabytkowe elementy — sklepienia, drewniane podłogi i pierwotny układ — uzupełniając je o nowoczesny komfort. Czterdziestu lat zaniedbania nie da się wymazać z dnia na dzień; tym bardziej cieszy nas, że dom znów ożywa i może witać gości.